মানুহৰ শিপা -জনাৰ্দন তালুকদাৰ

মমতাৰ বুকু লৈ
স্বৰ্গ অঁ‌কাৰ কল্পনা কৰে তেওঁ
হৃদয় বিশাল আকাশৰ সমান

প্ৰতিটো গৃহতে
পোহৰক বহিবলৈ পাৰি দিয়ে
বৰপীৰা
লুকুৱাই থ'ব খোজে
শুকান কলিজাটি
পিন্ধি থাকে আনে নেদেখাকৈ
শিলৰ পোছাক

মাদাৰ তেৰেছাৰ আদৰ্শত আগবাঢ়ে তেওঁ
নাবালকৰ মুখত গুজি দিব পাৰে ভাত
তেওঁ যেন সেই ঘনীভূত গোলাকাৰ পিণ্ডটো
যাৰ পৰা জন্ম হৈছিল আমাৰ

তেওঁ সৃষ্টিৰ আদি
তেওঁ মানুহৰ শিপা
মোৰ মা মোৰ শিপা ।
                    
কবিৰ পৰিচয়ঃ জনাৰ্দন তালুকদাৰ

Post a Comment

Previous Post Next Post