সুখে দিবনে ধৰা - গীতাশ্ৰী বড়া

কেতিয়াবা ভাবোঁ--
কষ্টৰ সজাত আবদ্ধ মনটো
কেতিয়াবা উৰণীয়া হ'ব !
যতি নপৰা হাবিয়াস বোৰ
কেতিয়াবা বাস্তৱায়িত হ'ব !

নিশাৰ নিস্তব্ধতাত 
মোৰ হৃদয়ৰ উচুপনি
কোনে শুনিব ?
ব্যস্ত পৃথিৱীত
মোৰ দুখ 
কোনে বুজিব ?

চিনাকি মনবোৰ এতিয়া
অচিনাকি পথৰ যাত্ৰী..
বিফলতাৰ পাছতো যাওঁ
জীৱনৰ সংজ্ঞা বিচাৰি..
উফ্‌ এই জীৱন !

সময় বৈ যাব
বহু কথা কৈ যাব
মাথোঁ সুখী হ'ব পাৰিব লাগিব।
মনটোক নিজে জগাই
জীৱনক নিজে সজায় ।।

✍️গীতাশ্ৰী বড়া

Post a Comment

Previous Post Next Post