বিৰিখৰ কুলিজনী- নাং ননী বৰুৱা গগৈ

যঁতৰত সূতা মেৰিয়াওঁতেই 
তোৰ মাত শুনিলো ,
আইতাৰ ঘূমটি অনা
নিচুকণি গীতৰ দৰে।

শুনিছিলো তোৰ মাত জালিপুৱাত
মন-প্ৰাণ হৰি নিছিল অজানলৈ,

কিয় বাৰু আহ --
তই আহিলে যৌৱনৰ মিঠা স্মৃতিয়ে 
দ'লদোপ হেন্দোলদোপ কৰে,
তাঁতশাললৰ গৰকাত ভৰিবোৰে নাচে।

তই আহিলে--------
ডকমকীয়া যৌৱনে হাঁহি মাৰে,
প্ৰকৃতিও গা-মূৰি দিয়ে
মূগা সাজযোৰে নাচনীৰ মতলীয়া কৰে।

তই আহিলে-----
ঢুলীয়াৰ ঢোলৰ গুমগুমনিত
প্ৰকৃতিৰ বুকু কঁপি উঠে।

তই আহিলে--------
মনোমোহা চম্পা, তগৰ কপৌৱে,
লৈ আহে সুৰীয়া সুমধুৰ গীত।

তোৰ সীমাহীন যাত্ৰাত
ডেকা-গাভৰু সপোন প্ৰতিশ্ৰুতিও হয় একাকাৰ 
এইয়াই নেকি তই অহাৰ বতৰা !!

✍️নাং ননী বৰুৱা গগৈ।
ডিব্ৰুগড়--টেঙাখাত।

Post a Comment

Previous Post Next Post