এখন অসম্পূৰ্ণ দলং আৰু এটা দুৰ্ঘটনা-নাছিৰ আহমেদ

  নৈৰ পাৰত গোট গোটকৈ লিখা আছে।                     এখন উজ্জ্বল ফলক :
এখন অসম্পূৰ্ণ দলং আৰু এটা দুৰ্ঘটনা।

নদীখনৰ গতি মাজে মাজে সলনি হয় ;
কেতিয়াবা তৰাং, খৰস্ৰোতা,
কেতিয়াবা ধীৰ, স্থিৰ।
পানীৰ বৰণো প্ৰায় পৰিৱৰ্তন হয়;
কেতিয়াবা শেঁতা মেঘৰ দৰে,
কেতিয়াবা ঘোলা কণীৰ দৰে,
কেতিয়াবা স্বচ্ছ স্ফটিকৰ দৰে,
কেতিয়াবা আকৌ তেজেধোঁৱা।

নদীখনৰ ওপৰত দলঙ সাজিবলৈ
মন্ত্ৰী- বিষয়াই পথৰ ধূলি উৰুৱাই অহা যোৱা কৰে
এদিন দিন-বাৰ -তিথি চাই আধাৰশিলা উন্মোচন কৰে ;
ঢোলে -ডগৰে নৈপৰীয়া ৰাইজে মন্ত্ৰীক আদৰে।

এতিয়া এইবোৰ পুৰাণৰ সাধু সাধু লাগে !
আধাৰশিলাক  উঁই-হাফলুৱে ঢাকি ধৰি কালিকালগা হ'ল !

টুলুঙা নাৱেৰে নৈপৰীয়া ৰাইজে অহা যোৱা কৰে।

সিদিনা  আবতৰীয়া বৰষুণ আৰু ধুমুহাত
নদীখনে ধাৰণ কৰিলে প্ৰচণ্ড ৰণচণ্ডী মূৰ্তি   ----

বুঢ়া বাপেকে পুতেকক চিঞৰিলে , 
" বোপাই ঐ এই কুমঙ্গলীয়া দিনত নেযাবি ঐ
 টুলুঙা নাৱেৰে শনিবৰীয়া হাটত "

"কৰ পৰা আনিলা ঐ যখিনী বোৱাৰী 
পাহুৱাল তেজাল ডেকাটোৰ মূৰটোকে খালে,
তাইৰ কপালৰ সেন্দুৰ ভৰিৰে মোহাৰি দিয়া "

দিন-ৰাতি একাকাৰ কৰি দুৰ্বাদল কাজিয়া কৰা
ৰাম- ৰহিম একেলগে কোৱাল সোঁতত উটি ভাঁহি গ'ল!
বুঢ়ীজনীৰ মৰা শ দেখি ছাগলীজনী বেবাই থাকিল,
ৰামলালৰ কুকুৰটোৱে মাটিত বহি কু কুৱাই উঠিল।

এতিয়া নদীখনৰ পাৰে পাৰে এক জয়াল ভয়াৱহতা   
অতৃপ্ত আত্মাৰ এক কৰুণ আৰ্ত চীৎকাৰ !
শূন্যত ওলমি আছে মাথোঁ এখন অসম্পূৰ্ণ দলং।

 নৈৰ পাৰত গোট গোটকৈ লিখা আছে                    
 এখন উজ্জ্বল ফলক :
এখন অসম্পূৰ্ণ দলং আৰু এটা দুৰ্ঘটনা !!

Post a Comment

Previous Post Next Post