মৃত্যু-লক্ষীন্দ্ৰ গগৈ

হিয়াৰ নিচুক কোণত 
মনৰ পুতৌ ভাঁজত
জন্ম-জন্মান্তৰ এক
বাস্তৱ কাহিনী।

অনন্ত শক্তিৰ অপাৰ মহিমাৰ
উজ্জ্বল জলন্ত চাকি।
অন্ধকাৰময় সমাজৰ 
অগ্নিৰ ফিৰিঙতি।
ঘাত-প্ৰতিঘাটৰ বাধা নেওচি
আগুৱাই যোৱাৰ প্ৰজ্জ্বলিতা আমি।

দুনাই ঘূৰাই পোৱাৰ আশা সামৰি
জীৱনত খোজ দিয়া সেনানী আমি,
সমাজৰ অৱহেলাৰ আমিয়েই গৰাকী।

উচ্চতম শিখৰৰ নিম্নতম শক্তি,
জীৱন-মৰণৰ আশাৰ বন্তি।
জীৱন প্ৰেমৰ মৰিচিকা আমি
মৃত্যুৰ ক্ষণ গণা মহা সেনানী।
জীৱন যে,
কচুপাতৰ পানী।।

লেখকৰ পৰিচয়ঃ লক্ষীন্দ্ৰ গগৈ(জুমন)

Post a Comment

Previous Post Next Post