কাকৈ ৰ বিষয়ে জানো আহক

Rinku Rajowar
0
আমাৰ পুৰণি সমাজৰ এবিধ দৈনন্দিন প্ৰয়োজনীয় আহিলা হ'ল মূৰ আঁচুৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা কাকৈ খন । আগতে মানুহে চুলিটাৰি আঁচুৰিবলৈ ব্যৱহাৰ কৰা কাঠ বা বাহঁৰ কাকৈখন আজিৰ আধুনিক ফণিখনৰ সৈতে ফেৰ মাৰিব নোৱাৰা বাবেই হয়তো হেৰাই যাবলৈ লৈছে।তথাপি বিহুৰ বতৰত আজিও নাচনীৰ খোপাৰ ই কপৌফুল, তগৰ ফুল বা গগনাৰ দৰে এটা অবিচ্ছেদ্য অংগ বুলিও পাৰি । আগৰ দিনৰ অসমীয়া নাৰীয়ে হাতীদাঁত, ম'হৰ শিঙৰ বা কাঠ বাহঁৰ কাকৈৰে কেশবিন্যাস কৰিছিল । হাতীদাঁত বা ম'হৰ শিঙৰ ফণি মূল্যবান হোৱাৰ লগতে এনে সামগ্ৰীৰে নির্মিত কাকৈৰ যথেষ্ট গুণ আছিল বুলি কোৱা হয় । জনবিশ্বাস আছে যে ম'হৰ শিঙৰে নির্মিত কাকৈৰে মূৰ আঁচুৰিলে মূৰৰ বিষ বা মূৰঘূৰণি নহয় আৰু সোনকালে চুলি নপকে বা নসৰে । ইয়াৰোপৰি আমাৰ লোকসংস্কৃতিত কাকৈৰ মাহাত্ম্য অপাৰ । কথিত আছে বিহুত বৰদৈচিলা হিল দল ভাঙি, আউলী বাউলী চুলিৰে মাকৰ ঘৰলৈ আহে । অসমীয়া মানুহে বৰদৈচিলা আহিলে চোতালত বৰপীৰা পাৰি তাতে কাকৈ ফণি এখন দিয়াৰ নিয়ম । এনে কৰিলে বৰদৈচিলা কিছু শাম কাটে বুলি বিশ্বাস আছে ।


Post a Comment

0Comments

নমস্কাৰ স্বাগতম জনাইছোঁ আপোনাক । লেখাটো বা সংখ্যাটো পঢ়ি কেনেকুৱা পাইছে তলত কমেন্ট বক্সত লিখি আমাক জনাবলৈ নাপাহৰিব । লগতে লেখাটোৰ তলত দিয়া হোৱাটচএপ, ফেচবুক বুটামত টিপি লেখাটো আপোনাৰ শুভাংকাশী সকলৰ সৈতে শ্বেয়াৰ কৰি দিব । ধন্যবাদ

Post a Comment (0)