এখন ৰিক্ত হৃদয়

মনৰ পথাৰখন সেউজীয়াৰে ভৰি পৰিছিল
গেঁৰ ফাটি ওলাব ধৰা ধানজুপিৰ দৰে
মোৰ মনৰ পথাৰখনেও আশাৰ ৰেঙণিত 
তিৰ্‌বিৰাইছিল  ।
অনুভৱ কৰিছিলোঁ এক অজান পুলক
মই অন্তঃসত্ত্বা!
হৃদয়খন ভৰিছিল এক অজান আৱেগত ।
বৰ আশাৰে বাট চাইছিলো
তুমি অহা সেই মুহূৰ্তলৈ...
বহু অপেক্ষাৰ অন্তত সেউজীয়াখিনি
ভৰি পৰিল সোণালী আৱৰেণেৰে ,
ঘৰলৈ লখিমী আদৰিবৰ হ'ল ।
মোৰ শিৰা-উপশিৰাই জাননী দিলে
তোমাৰ আগমনৰ ।
মোৰ আৱেগত নে পোৱাৰ হেঁপাহত নাজানো...
সৰ্বশৰীৰ কঁহুৱাৰ দৰে কঁপিছিল ।
প্ৰসৱ বেদনাৰ যন্ত্ৰণা আৰু
'মা'হোৱাৰ আনন্দৰ
অনুভৱত দগ্ধ হৃদয় !
মনত পৰে মৰম আৰু নিৰাপত্তাৰ সন্ধানত 
কুৰুকি-কুৰুকি সোমাই পৰা
মোৰ বুকুৰ মাজত ।
কেতিয়াবা হাঁহি আৰু কেতিয়াবা কান্দি 
তোমাৰ ওচৰ চপাই নিয়া টানি
হঠাৎ এজাক কাল ধুমুহাই আহি
সকলোবোৰ নিয়ে ভাঙি
আমাৰ মাজত ব্যৱধান আনি
এডাল সৰল ৰেখা আঁকি ।

          
✍️ মিনাক্ষী দত্ত  
     ধেমাজি( মাছখোৱা) ।

Post a Comment

Previous Post Next Post