প্ৰেমৰ অকবিতা-জনাৰ্দন তালুকদাৰ

তোমাৰ নামবোৰ উচ্চাৰণ কৰি কৰি
মোৰ ৰাতিপুৱা সন্ধিয়ালৈ যায়
তোমাৰ স্মৃতিবোৰ ক্ৰমত ৰাখিম
মনৰ মাজত, হৃদয়ত
তুমি ইমান বিভ্ৰান্তিত
কেনেকৈ জড়িত হৈছিলা
মই সেই ভ্ৰমটো কাটিব নোৱাৰিলোঁ‌।।

মোৰ সন্ধিয়াবোৰত তোমাৰ স্মৃতি আছে
তুমি আহি এবাৰ চাবাচোন 
চন্দ্ৰটো ক'লা ডাৱৰত, অন্ধকাৰত আছে
এই অন্ধকাৰ সময়বোৰ,
বেছি ভাল নহয়
আৰু প্ৰেমৰ ধুমুহাজাক চাবলৈ মন নাই
ই সকলোবোৰ উৰুৱাই দিছে
ফুলবোৰ আজি ফুলি থকা নাই
পাতবোৰ সৰি পৰিছে
বৰষুণৰ বতৰৰ আগতে 
এয়া সম্ভৱ হৈছে।।


এটা বৰষুণৰ বতৰ শেষ হয় 
আৰু আন এটা বাৰিষা আৰম্ভ হয়
কিন্তু মই তোমাৰ প্ৰেমৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাব নোৱাৰিলোঁ...
এইটো এনেকুৱা যেন এইটো মোৰ ওপৰত অন্তহীনভাৱে আছে
এটা মানসিক অত্যাচাৰ যাক মই পাহৰি যাওঁ 
কিন্তু পাহৰিব নোৱাৰোঁ‌ !

হয়তো মই ভুল কৰিছিলো
তোমাক চাবলৈ তৃষ্ণা নিবাৰণ কৰা নহয়
হৃদয়ে জানে প্ৰেম কিমান তৃষ্ণাতুৰ
ৰাতিপুৱা আহে, ৰাতিপুৱা চৰাইবোৰ আহে
তথাপিও উভতি নাহে প্ৰেম
সন্ধিয়া আহে, সুখ নাহে
মোৰ দিনটো পাৰ হৈ যায়
মোৰ ৰাতি পাৰ হৈ যায়
পাৰ হৈ যায় বছৰবোৰ
তথাপিও তোমাক অপেক্ষা কৰাৰ
ৰোগ নাযায়।।

এই মূৰ্খ চকুৰ তৃষ্ণা অপচয় 
মোৰ ৰাতিবোৰ নিদ্ৰাহীন
দুয়োটা চকুৰ বিষ
তথাপিও তুমি এই দুখী চকুত আছা
তুমি আছা সপোনৰ পৃথিৱীত
মোৰ কল্পনাৰ পৃথিৱীত।। 

তুমি প্ৰলোভনত আছা
তুমি তোমাৰ স্বাৰ্থত আছা 
চাবলৈ মোৰ
প্ৰেমৰ ৰোগ ! 


Post a Comment

Previous Post Next Post