পোহৰৰ সন্ধান-মিনাক্ষী দত্ত

তিমিৰ তমসা ৰাতি ৰিব ৰিব বতাহত
উৰি ফুৰা জোনাকী পৰুৱা এটি
তাৰ দেহৰ ঢিমিক ঢামাক পোহৰত মই
দেখা পাওঁ তোমাৰ প্ৰতিচ্ছবি।
পোহৰৰ তালে তালে তুমিও যোৱা
মোৰ পৰা বহু দূৰলে আঁতৰি ।
আন্ধাৰবোৰ খেপিয়াই খেপিয়াই মই তোমাক বিচাৰি যাওঁ ।
কেতিয়াবা পোন বাটে আৰু
কেতিয়াবা .........
কেতিয়াবা পিছলি পৰো খালে- ডোঙে
পুনৰ উঠি বাট বুলো জোনাকী পৰুৱাটোৰপিছে পিছে...........।
হঠাৎ জোনাকী পৰুৱাটোৰ পোহৰ স্তিমিত হৈ
ক'ৰবাত নোহোৱা হ'ল।
মোৰো সীমনা অসীমত হেৰাই গ'ল ।

✍️ মিনাক্ষী দত্ত  
  ধেমাজি (মাছখোৱা ) 

Post a Comment

Previous Post Next Post