শব্দহীন মনৰ কবিতা-ৰাজীৱ মহন্ত

শব্দবিহীন মনৰ এটি কবিতা
কণ্ঠবিহীন সুৰ এটি সাজিলা,
অৰ্থবিহীন মোৰে এই জীৱনী
মাথো শুনো হৃদয়ৰ উচুপনি।

ত'ৰাবিহীন এন্ধাৰ নিশা
জোনালীকো লাগে যে ক'ম,
তুমিবিহীন মোৰে হিয়া
কলিজাত উঠে কোলাহল।

বৰষাবিহীন জানো
বাৰিষা সঁচা হয়!
তোমাৰ ভাৱনাতে নিশা
সাৰে আছো মই।

নাবিকবিহীন জাহাজ জানো
সাগৰতে চলি যায়!
তোমাৰ দৰে আনে জানো 
কলিজাতে ল'ব ঠাই।

    ✍️ ৰাজীৱ মহন্ত

Post a Comment

Previous Post Next Post