মই এজোপা গছে কৈছোঁ-অক্ষয় জ্যোতি বৰা

সিপাৰ পৰা ডাললৈকে ভংগিমা আছে মোৰ 
ভালকৈ চোৱা সৌন্দৰ্য্য দেখা পাবা ।
প্ৰকৃতিৰ বৰ্ণিল পৃষ্ঠাত ইপিঠি–সিপিঠিকৈ মই আছোঁ ।
মাটিয়ে মোক উৎসাহ দিছে জী থাকিবলৈ ,
পানীয়ে আশ্বাস দিছে উশাহ ল'বলৈ, 
ডালবোৰ মোৰ শক্তি জনম– জনমলৈ ,
পাতবোৰ মোৰ বস্ত্ৰ ,নিজকে ঢাকি ৰাখিবলৈ, 
সেউজীয়াবোৰ মোৰ গৰ্ব।
 
হয় মই এজোপা গছে কৈছোঁ ।
মোৰো জীৱ আছে ,,,
সেইবাবেইতো জীয়াই আছোঁ ,
আৰু থাকিব বিচাৰোঁ। 
খেলিব বিচাৰোঁ বতাহৰ সৈতে ।
নাচিব বিচাৰোঁ বৰষাৰ সৈতে।

হে !মানৱ,,,,,  
তুমিওতো মোৰ বাবেই জী আছা ।
তন্তে মোক ধ্বংস কৰিবলৈ কিয় আহা?
গছ থাকিলেহে মানুহ থাকিব" –কবিতাটি পাহৰিলা হ'বলা !

মোক জীয়াই থাকিব দিয়া!!
মই জীয়াই থাকিব বিচাৰোঁ!!
মই কৰোবাৰ কবিতা হব বিচাৰোঁ !!
কাৰোবাৰ ছাঁ হ'ব বিচাৰোঁ !!
মোক জীয়াই থাকিবলৈ দিয়া!! 
মই এজোপা গছে কৈছোঁ।।

✍️অক্ষয় জ্যোতি বৰা 

Post a Comment

Previous Post Next Post