মায়াময় ৰাতি-মিনাক্ষী দত্ত

আহিবাচোন এদিন মোৰ পদূলিৰ শেৱালীজোপাৰ তললে
মাথো আহিবা তুমি দুপৰ নিশা
পৃথিৱীখন যেতিয়া নিদ্ৰাত মগ্ন হ'ব , 
কেৱল সাৰে থাকিম মই ।
হাতত সাৰে , ভৰিত সাৰে নখে মাটি লেখি 
ওলাই যাম ৰুদ্ধ দুৱাৰ খুলি ।
আহিনৰ জাৰৰ কুমলীয়া আচ্চাদন 
টানি লওঁ গাৰ চাদৰৰ আঁচলখন
দুভৰিত পাতলীয়া কুঁৱলি আৱৰণ
দূৱৰি বনৰ মুকুতা মণিবোৰ  
দুভৰিৰ ভৰত ভাঙি সৰি পৰে ।
পদচিহ্নবোৰ সাক্ষী হৈ ৰয়  মই যোৱা বাটৰ ,
বুকুত হাজাৰটা ঢৌ উঠে দুকুল উপচি পৰে ।
ৰাতি ক্ৰমাৎ গভীৰ হৈ আহিছে 
শেৱালী ফুলবোৰ এপাহ দুপাহকৈ সৰিব ধৰিছে ।
তৰাভৰা আকাশৰ চিকিমিকি পোহৰত
কোঁচভৰাই তুলি লওঁ সৰা শেৱালী 
মন মন্দিৰৰ থাপনাত অৰ্ঘ্য যাচিবলে বুলি।
ফুলৰ সুবাসত মুগ্ধ হিয়া মোৰ উথলি উঠিছে , 
মই নজনাকৈ সময়ে গতি কৰিছে ।
পূব আকাশত ফেহুজাল ফালি
ৰঙা বেলিটিয়ে মাৰিছে ভুমুকি ।
 
       

Post a Comment

Previous Post Next Post