আমন্ত্ৰণ নে শূণ্য-যদুমণি দাস

নিৰৱতা কাষ চাপি আকৌ যেন মই 
শূণ্যতা খিনিয়েই পালো ,
ভৱাটো নাছিলো 
কোলাহল সমাপ্তি মানেই 
শূণ্যৰ অৱস্থিতি ।
জনাটো নাছিলো
পূৰ্ণতাৰ আৱাহনত ডুব যায় 
হেঙুলি আভাসৰ মুক্ত হাঁহি ।
এয়াইতো জীৱন নহয়
প্ৰাপ্তিৰে পূৰ্ণতা, হাঁহিৰেই জীৱন ।
তেন্তে কেতিয়াবা 
উদ্ভট যেন কিয় লাগে জীৱনটো ?
আজি সফল হোৱাৰ সন্ধানত
ব্যক্তিত্ত্বক হেতালি খেলি
মৰুভূমিৰ অৰণ্য সাজিলো ,
কাৰ বাবে 
নিজৰ নে ভৱিষ্যতৰ ?
অ কেতিয়াবা সপোনৰ তাৰনাত
বিলাসীতাক আমন্ত্ৰণ কৰোঁ 
ভুল বুলি জানিও ।
কিন্তু আজি জীৱন্ত পৰিধি হোৱা
হেঁপাহ জাগিছে ,
য'ত স্থিৰতা কোনো অৱকাশ নাথাকিব ।


Post a Comment

Previous Post Next Post