মা- সুস্মিতা বৰা

তেওঁৰ কাজলসনা নয়নজুৰিত নয়ন‌‌ মিলালেই কল্পনাৰ সাগৰখনত ডুব যাওঁ।
মৌ-সনা‌ কোমল‌‌ মাতেৰে এবাৰ
মাতিলে নিৰৱ‌ হৈ তেওঁকেই চাই ৰ‌ওঁ।
লাজুক‌ লাজুক‌‌ ভাৱেৰে‌‌ মুখত 
এটি মৃদু হাঁহি মাৰিলেই তেওঁতেই‌ বিলীন‌ হৈ যাওঁ।
ক্ৰোধিত মুখৰে শব্দ কৰিলেই‌ যেন
তেওঁৰ এষাৰি মৌ-সনা‌ মাতত‌  
দুটি ওঠঁ নিঃশব্দ হৈ ৰয়।
তেওঁৰ কবিতাৰ ছন্দোবদ্ধতাই 
হৃদয়ৰ নিভৃত কোণত 
স্পন্দন‌ সুৰ জগাই।
তেওঁৰ অনুপস্থিতিত হৃদয়ত যেন‌‌ অহৰহ দ্ৰুতগতিত বিষাদৰ নৈ বয়। 
তেওঁৱেই হ'ল ‌ মৰমৰ লক্ষ্মীস্বৰূপীনি‌ মা....।।

Post a Comment

Previous Post Next Post