তুমি নুবুজিলা-আকাশ কুমাৰ মেধী

সময় থাকোতেই যদি নুবুজা মোক
পিছত জানো কিবা লাভ।
বুকুৰ বেদনা বুকুতেই পুৰিব
কলিতেই মৰহিব মনোমোহা ভাব।
মৰমে মনত বঢ়াই সাহ
প্ৰেমৰ পখীয়ে কলিজাত লʼলে বাঁহ।
সাগৰৰ ঢৌ বুকুত তোলে
দেহলৈ এজাক বলিয়া বতাহ বলে। 
তোমাৰ দেখি মোৰ কিয় এনে হয়?
তোমাৰ দুচকুৱে মোক কিবা কয়। 
বুজাব নোৱাৰা শিহৰণ মনত;
পাৰিজাত ফুলিল যেন মোৰ হৃদয় বনত। 
চকু মুদি যে তোমাক দেখা পাওঁ 
চকু মেলিলে তোমাৰ ছবিখনি চাওঁ। 
বুজিব জানো বিচাৰিছা তুমি 
কিয় মোৰ এনে হʼবলৈ ধৰে। 
বুজাব নোৱাৰা বাবেই আজি
উজাগৰে নিশা চকুলো সৰে। 
তোমাৰ পৰশে পাগল নকৰে;
মৰমে দহিছে মোক। 
নিৰৱতাই মোক খাই খুলি খুলি;
ভিতৰি বাঢ়িছে শোক। 
আতৰি থাকিব পাৰিম অকলেই 
পাহৰি থকাহে টান। 
তুমি নোহোৱা নকৰোঁ আমনি 
নিবিছাৰোঁ ময়ো আন। 

             ✍️আকাশ কুমাৰ মেধী, নগাঁও

Post a Comment

Previous Post Next Post