চিয়াঁহীৰ মৌনতা -হীৰক কলিতা

জেউৰা ভাঙি আহিছিল 
তীব্ৰবেগী ধুমুহাজাক মই
ভঙা দুৱাৰৰ বুকুত নিঃশব্দে
উচুপি ৰৈছিলো নভোমণ্ডলে 
পিন্ধিছিল কলীয়া 
অম্বুবাহী চোলা ।
আকাশে বতাহে বলিছিল
কেৱল অন্ধকাৰৰ মাতাল 
হাঁহি আৰম্ভ হৈছিল 
ধংস লীলা ।
শূণ্য বুকুত বৈ গৈছিল 
চকুলোৰ বন্যা শব্দই 
হেঁৰাইছিল দিশ চিয়াঁহীয়ে 
ঢুকি পোৱা নাছিল 
ৰহস্যৰ ঠিকনা ।
কেৱল জখলা বগাই 
আহিছিল একলম চিয়াঁহীৰ
মৌনতা ।

✍️ হীৰক কলিতা

Post a Comment

Previous Post Next Post