শৰতলৈ এখন চিঠি - ৰুনু শর্মা

শাওণৰ মেঘে ঢকা আকাশৰ তলত ,
ভাদ-আহিনৰ নিৰ্মল আকাশত , 
শৰত তুমি আহিবানে
এখোজ-দুখোজকৈ ?
বানে গৰকা , ৰ'দে পোৰা পথাৰখনত , সেউতী-মালতীহঁতৰ সপোনবোৰ সিঁচি থৈ 
জিৰাব বিচাৰোঁ শৰতৰ শ্যামলী কোলাত । 
সপোনবোৰ লাহে লাহে ফুলি উঠিব 
নিত্য নতুন ভঙ্গীমাৰে ,
পঙ্কিলতাৰ আৱর্জনা সোলোকাই ,
নিৰ্মল আকাশৰ শুকুলা মেঘৰ ছাঁয়াত 
প্ৰকৃতি শ্যামলী হ'ব , 
বর্ষাই কাণে কাণে দি গ'ল
শৰতৰ বতৰা । 
শৰত তুমি আহিবা ,
আকাশত তৰাৰ ফুল বাচিবলৈ , 
মেঘৰ শুকুলা ছাদৰৰ ফাঁকেদি 
নিয়ৰৰ কণিকাই মুকুতাৰ মালা গাঠিব। 
শৰতৰ সুকোমল দলিচাতে হ'ব 
মহাপুৰুষ জনাৰ জন্ম-জয়ন্তী । 
তোমাৰ স্নিগ্ধ জোনাকৰ সুবাসত 
কঁহুৱা ফুলবোৰ ফুলি উঠিব ,
শেৱালিয়েও তলবলকৈ চকু মেলি 
কোমল দলিচা পাৰি ,
আদৰি আনিব শাৰদী ৰাণীক । 
শাৰদী ৰাণীৰ মূর্চ্ছনাত
হিয়াৰ কোনোবাখিনিত নতশিৰে আঁকোৱালি ল'ব
মহিষমর্দ্দিনী দেবী দুৰ্গা অসূৰ-নাশিনীক । 

       
✍🏻ৰুনু শর্মা ।

Post a Comment

Previous Post Next Post