সোঁৱৰণী-ৰাহুল চেতিয়া

টোপ টোপ কৈ 
নিয়ৰৰ টোপাল বোৰ
এটুপাল দুটুপাল কৈ
যেতিয়া দুৱৰি বনত পৰে,
তেতিয়া তোৰলৈ
মোৰ সঘনে মনত পৰে..
কেনেকৈ নো পাহৰোঁ
তাহানিৰ সেই কথা বোৰ
স্মৃতিৰ দলিছাত 
এতিয়াও সঘনে ভাঁহি থাকে।
জীৱনটো এখন নাওঁ,
বঠাহীন এই নাওঁখন
বিশাল সাগৰত
 উটি ভাঁহি থাকে,
টুলুং ভুটুং কৈ
তইয়েই চোন 
মাজ সাগৰত 
ডুবাই দিলি
মোৰ এই জীৱন নাওঁ খনি?


◾ৰাহুল চেতিয়া
নিলখ পূৰ চিলাপথাৰ

Post a Comment

Previous Post Next Post