জ্ঞানোদয়- ৰজনী কুমাৰ ডেকা

0
 গুৰু 
মোৰ জ্ঞান গৰিমাধাৰী ,
তুমি ওপজা দেশত 
মই ভিক্ষাৰী ।
ক'ত অন্ধকাৰৰ তুমি বিনাশী 
তোমাৰ আলোকেৰে 
জীৱন আলোকিত হয় 
ক'ত পুলি পুষ্প ধাৰীৰ । 
মৰু প্ৰান্তৰৰ বহল বুকুত 
অজ্ঞানতাৰ ৰণ হয়, 
যদি হোৱা তাত 
তুমি সহাঁৰি 
তেন্তে সেই মৰু প্ৰান্তৰো হয় 
জীপাল আৰু ভাতৃত্ববোধৰ থলি। 
হে গুৰু 
মোৰ প্ৰাণৰ চিনাকী ,
আইৰ উদং পথাৰত 
কিনো বীজ সিঁচা , 
যি বীজৰ অংকুৰণে হয় 
সমাজৰ শৌৰ্য্য সাক্ষী। 
ক'ত মাতৃৰ সহস্ৰ স্বপ্ন, 
উজাগৰে কটায় কত ৰজনী। 
কি শলিতাৰ প্ৰদীপ জ্বলাই ? 
আকাশ চুমি চোৱা 
আৰু 
সাগৰ সাতোঁৰা 
তুমিয়েইচোন হেঙাৰ খোলা । 
একলব্যৰ চানেকী মোৰো বৰ চিনাকী, 
কি শব্দ, কি পুষ্পৰে তোমাক 
পুজিম? 
মই যে ধৰুৱা তোমাৰ চৰণত 
চিৰ ঋণী । 

             

Post a Comment

0Comments

নমস্কাৰ স্বাগতম জনাইছোঁ আপোনাক । লেখাটো পঢ়ি কেনেকুৱা পাইছে তলত কমেন্ট বক্সত লিখি আমাক জনাবলৈ নাপাহৰিব । লগতে লেখাটোৰ তলত দিয়া হোৱাটচএপ, ফেচবুক বুটামত টিপি লেখাটো আপোনাৰ শুভাংকাশী সকলৰ সৈতে শ্বেয়াৰ কৰি দিব । ধন্যবাদ

Post a Comment (0)